Rodjen u selu Zrmanja

Vidi prethodnu temu Vidi sljedeću temu Go down

20100621

Komentar 

Rodjen u selu Zrmanja




[You must be registered and logged in to see this image.]

Vladušić Đurđa Branko

Rođen je 1. aprila 1917. godine u Zrmanji, Gračac,
Hrvatska. Odrastao je među šestoro djece siromašnih
seljaka Đurđa i Jovanke. Osnovnu školu završio je u
Zrmanji, i do odlaska u jugoslovensku vojsku bavio se zemljoradnjom.
Vrlo bistar, nemirna duha, još kao mladić
nastojao je da se što prije oslobodi siromaštva. Zbog toga,
posle odsluženja vojnog roka, prijavljuje se i dobiva
službu u žandarmeriji. U aprilskom ratu 1941. godine
izbjegava zarobljavanje, i iz Srbije dolazi u rodni kraj. Ali,
ni tu nije miran, jer mora da se skriva od ustaša. Krijući se
po okolnim šumarcima, vrlo je aktivan u pripremanju
oružane borbe, i 27. jula 1941. godine stupa u 10. gerilski
odred pod rukovodstvom Milojka Ćuka. Već sutradan, 28.
jula, učestvuje s Odredom u razoružavanju oružničke
postaje u Zrmanji. Istog dana, u potrazi za ustašama i
oružnicima, u zajednici s bratićem Dušanom, samoinicijativno i vrlo vješto privlači se do
željezničkog vijadukta Bender, gdje na prepad zarobljavaju četiri domobrana i sprovode ih u
Štab odreda. Posle oslobođenja Zrmanje, Branko učestvuje u borbama s ustašama i
domobranima kod Gračaca. Posle ulaska Talijana u Gračac, Branko se povukao sa svojim
Odredom na položaje oko Zrmanje. U oseci ustanka vrlo je aktivan u agitaciji za nastavljanje
borbe protiv talijanskog okupatora. Na pozive starješina za nove akcije, uvijek se javlja među
prvima. Učestvuje s grupom Zrmanjaca, početkom oktobra 1941. godine, u borbi protiv
domobranskoustaški
h snaga koje su prodirale prema Donjem Lapcu, gdje se posebno ističe
hrabrošću i vještinom.
Kasnije Vladušić se posebno ističe u agitaciji za odlazak u bataljon „Marko Orešković", i 23.
novembra 1941. godine, s većom grupom Zrmanjaca, stupa u njegovu 2. četu. U ovoj jedinici
učestvuje u napadu na Plitvice, 25. decembra 1941. godine, a zatim u Gackoj dolini. U
žestokim okršajima oko Korenice, krajem 1941. i početkom 1942. godine, Branko je pokazao
izuzetnu hrabrost, snalažljivost, samoinicijativu, i veliku umješnost u rukovanju oružjem. U
borbama na Šijanovom Klancu, s grupom boraca uskočio je među Talijane, i sam zarobio 3
vojnika i 1 oficira i oteo im puškomitraljez i pištolj. Konačno je dobio puškomitraljez od
kojeg se nije rastajao do smrti. Iste osobine Branko je ispoljio i narednih dana u teškim
okršajima s Talijanskom kolonom koja je nadirala prema Turjanskom — na Radovom
Klancu, kao i u borbama s ustašama i domobranima u Ramljanima i Čanku, i u opsadi
Korenice, posebno u borbama oko Stanićeve kuće, Branko je majstor u gađanju. U napadu na
donji Lapac, 28. februara 1942. godine, Branko je desetar, ali ne napušta puškomitraljez. S
borcima Mićanom Prodanovićem i Nemanjom Marčetićem privukao se u neposrednu blizinu
crkvenog dvorišta i zgrade Sreskog načelstva. Tu su se ukopali u snijeg, i neprestano gađali
talijanske bunkere. Kako u početku nisu postignuti uspjesi, sva trojica su se našli u gotovo
nemogućoj situaciji — brisani prostor na sve strane. Pa ipak, Branko je sa svojim drugovima
izdržao do noći, kada su krenuli u juriš.
U napadu na Srb, 4. marta 1942. godine, Branko je na čelu svoje desetine, i ovdje je sa svojim
puškomitraljezom. No, prvi juriš nije uspeo. Sutradan, 5. marta, njegov vod se povukao u
zaselak Ciganovići, da s te strane drže blokadu i talijanskog garnizona. Tada je Branko
naredio svojoj desetini da se odmara, a sam je, s puškomitraljezom, zauzeo položaj u zaklonu,

stotinjak metara daleko od i talijanskih bunkera. Na položaju je ostao više od tri sata,
pokazujući majstorstvo u borbi s neprijateljem, sve dok nije smrtno pogođen.
Izuzetno hrabar, druželjubiv i, posebno, nesebičan prema drugovima, Branko je ubrzo postao
omiljen borac čete, pa i bataljona. Njegovo iskustvo vojnika posebno je cijenjeno i obilato
korišteno. Strog prema sebi, to je tražio i od desetine, a istovremeno s puno razumijevanja za
teškoće svakog borca i uvijek spreman da preuzme najteže zadatke, Branko je uživao veliki
ugled ne samo u svojoj desetini već i u četi, a posebno se borcima sviđalo njegovo
majstorstvo u gađanju i odnos prema oružju, lako desetar, Vladušić je svoj puško mitraljez s
ponosom nosio u borbi i na marš u i vrlo nerado ga ustupao drugome.
U maju 1942. godine, prilikom osnivanja bataljona od novih dobrovoljaca u Zrmanji —
Zrmanjaca i Plavanjaca — vidjela se popularnost Branka Vladušića. U prisustvu bataljona
„Marko Orešković" i naroda Zrmanje, jednoglasno je prihvaćen prijedlog da se novi bataljon
nazove njegovim imenom. Time se narod Zrmanje odužio svom hrabrom sinu, a borci novog
bataljona, vojujući od Dalmacije, preko Hercegovine, Crne Gore, Srbije i Srijema nisu ga
iznevjerili.
Narodnim herojem proglašen je 27. novembra 1953. godine.

Istorija Jugoslavije
Admin

Anzahl der Beiträge : 417
Anmeldedatum : 2009-08-13

http://istorija-jugoslavije.online-talk.net

Na vrh Go down

Share this post on: Excite BookmarksDiggRedditDel.icio.usGoogleLiveSlashdotNetscapeTechnoratiStumbleUponNewsvineFurlYahooSmarking

 
Permissions in this forum:
Ne možete odgovoriti na teme ili komentare u ovom forumu